Giyinmeyi bilmek

Geçenlerde Ankara'ya gittiğimde yazlık giysilerimi de alıp geldim. Evime sürekli olarak geldiğimden beri zaten ya annemler gelirken onu bunu getiriyorlar, ya da ben gitmem gerektiğinde birşeyler toparlamaya çalışıyorum. Halim aynen Laleli'ye bavul ticareti için gelenler gibi. Boş bavulla girip tıka basa doldurup dönüyorum. Geçen yazı hamile pantalonları, etekleri ve bol tişörtlerle geçirince normal kıyafetlerden bayağı uzak kalmış, vitrinlerdekilere bile bakmaz olmuştum. Kıyafetlerime bakarsanız, öğrencilerle birlikte olmanın etkisiyle herhalde genelde spor giyiniyorum, çoğu kez de bir tişört ve kot pantalon yeterli oluyor.

Kıyafetlerimi elden geçirirken artık değişiklik yapmam gerektiğini farkettim. 3 faktör var bu kararımı etkileyen:
- 2 çocuk annesi olmam
- Artık asistan olmaktan çıkıp öğretim üyesi olmam
- En önemlisi de 1 ay sonra 39 yaşına girecek olmam.

Spor tarzımı çok da bozmayarak yaşıma daha uygun şekilde giyinmeliyim artık diye düşünürken bu sabah televizyonda bir yarışmaya rastladım. Kadınlar, kızlar muhteşem olduğunu düşündükleri dandik kıyafetler giyerek jürinin karşısına çıkıyor, yarı finale kalmaya çalışıyorlar. Jürinin karşısına çıkmadan önce "en güzel, en şık, en tarz benim" diye ahkam kesen tipler geri döndüklerinde paramparça oluyorlar. Ne tipler gördüm anlatamam, akıllara zarar. Buradan şunu anladım ki Türk kadınlarının çoğunluğu giyinmeyi bilmiyor. Daha kötü şeyler diyeceğim aslında ama ayıp olur, bir gün siz de seyredin, kendiniz karar verin.

Bu tipleri görünce kot ve tişörtlerimin o kadar kötü olmadığına karar verdim ama yine de yaşım itibariyle ufak tefek değişiklikler yapmam lazım. Ama öncelikle kilo vermem lazım.

İlk anneler günüm :)

Bugün ilk anneler günüm benim. Yıllarca sadece kutlayan olan ben artık kutlananların arasına katıldım, ne kadar mutluyum anlatamam.

Kutlamalar biraz kısıtlı gerçi. Henüz anne ünvanını almamı sağlayan bebeklerimden tık yok. Reklamlardaki mutlu ailelerde hep gördüğümüz çocukların babayla birlikte anneye kahvaltı hazırlaması, tek bir gül eşliğinde annenin yatağına getirmesi, ya da babanın kredi kartını çocuklara vermesi ve çocukların da aklına sadece küçük ev aleti almanın geldiği o sahneler yaşanmıyor evimizde henüz. Ama bebeklerimin beni gördüğündeki gülen yüzleri, ellerini kollarını mutluluklarını ifade edercesine sallamaları benim için en güzel kutlama. İleride yanağıma öpücük kondurarak ya da minik cümleler kurarak da ifade edecekler biliyorum ama şimdilik durum bu.

Bebeklerim yerine sevgili kocam, ailem, akrabalarım ve canım arkadaşlarım kutladı bugün beni. Kocamın kutlaması hem maddi hem manevi oldu. Uzun zaman önce aklımda bir telefon olduğundan bahsetmiştim, belki hatırlayan vardır. (Bir süredir de popüler yayınlarım kısmında yer alıyordu ama sanki işlevinin bittiğini farketmiş gibi çıkıvermiş aradan :) ) Gossip Girl'de o sıralarda kullanılan telefondan etkilenerek çıkmasını beklediğim N97'den bahsetmiştim hani. Çok pahalı olduğu için çıkar çıkmaz almak istememiş, daha sonra fiyatı ucuzlayana kadar da pek çok şikayet olduğunu görüp tamamen soğumuştum telefondan. Emektar N73'üme geri dönmüş, yaklaşık 6 yıldır mükemmel çalışan telefonumdan başkasına bakmaz olmuştum. Zamanla yeni bir telefona ihtiyacım olmadığına kanaat getirmiş, dokunmatik modelleri kullanamam diye önyargı geliştirmiş, Gossip Girl'de farklı sezonlarda farklı şirketlerin sponsorluğu nedeniyle artık yeni telefon modellerini takip etmez olmuştum.

Ta ki 1-2 ay öncesine kadar. Emektar N73'ümün pili artık hemen bitmeye başlamıştı, nerdeyse her gün şarj etmem gerekiyordu. Çocuklar da geldiği için ekstra masraf olmasın diye pilini değiştirmeye karar vermiştim. Aldığımız yeni pil de orijinal olmasına rağmen pil performansını artıramayınca telefonun ömrünün son demlerinde olduğuna karar verdik. Yine de başka telefon istemiyor, nasıl olsa evdeyim, şarja takar idare ederim diyor, ancak işe geri döndüğüm zaman yollarda vs. olmam gerekeceğinden ne yapacağımı da pek bilmiyordum.

Kocam tüm bunlara son verdi neyse ki. Bana ilk anneler günümde güzel bir hediye almak istemiş. Aslında süpriz olacakmış ancak bir çırpıda bir sürü para vermeyi hoş karşılamayacağımı düşünerek Avea kampanyasından yararlanmamızın daha kabul edilebilir olacağını düşünmüş, çok da iyi yapmış. Sonuç olarak Avea'nın 18-24 ay taahhütlü cihaz kampanyalarından birine başvurduk ve ayda 60 tl ödeyerek bir N8 sahibi oldum. Kampanyadan faydalanması için hat sahibinin olması gerektiğinden sürpriz bozulmuş oldu ama olsun, içime sinen ve toplamda çok fazla görünse de aydan aya az miktarda ödeyeceğim güzel bir telefonum var artık. (Aylık 1GB internet de cabası). Dokunmatik ekranlı telefonlara olan ön yargım da kırılmış oldu böylece, kullanımları gayet kolaymış, mesaj yazmak iddia ettiğim gibi zor değilmiş. En güzeli de 12 mega piksel kamerasıyla bebeklerimin harika fotolarını çekecek olmam.

2 bebek + bir N8 + bir sürü iyi dilek ve kutlama = Harika bir ilk anneler günü.

Hepinizin anneler gününü kutlarım.

Anneler günü geliyor yavaş yavaş

Bu yıl ilk anneler günümü kutlayacağız. Hep kutlayan olan ben ilk defa bu sene aynı zamanda kutlananlar kervanına katılacağım. Bebeklerim elbette ki en güzel hediye bana ama kocam sağolsun, ilkler özeldir diyerek harika bir hediye aldı bana. (Bu aynı zamanda ilk babalar günümüzü yavrularımız en güzel hediye diye geçiştiremeyeceğim anlamına geliyor :P ).

Ne mi aldı? Şarj olsun da önce, sonra çektiğim fotolar vs. eşliğinde anlatayım :)

Mama sandalyeleri

Artık zamanı gelmişti mama sandalyesi almanın. İnternet forumlarında gördüğüm kadarıyla 9. ayda mama sandalyesi kullanmaya başlayan birçok ikiz annesi keşke 6. ayda alsaydım diyordu. Daha ek besinlere başlamadık ama ben bile düşünmeye başlamıştım çünkü biz yemek yerken artık kucağımıza almamızı istiyorlardı, ana kucakları kesmiyordu. Herhalde ana kucakları alçakta kaldığı için masada neler olduğunu göremiyorlardı. Artık alalım derken babaannemiz bize sürpriz yapıp alıverdi. Herşeyimiz Kraft olduğu için özellikle bu markanın modellerine bakmış sağolsun. Artık gayet güzel, rahat görünen, çok aşırı büyük olmayan, silinebilir oturma yerli, tepsisi çıkabilen, aşağı -yukarı seviyesi ayarlanabilen, tam olmasa da geriye yatabilen, bebeklerim büyüdüğünde yemek sandalyesi gibi kullanabilecekleri mama sandalyeleri var. Yemek masasına bizimle birlikte oturabiliyorlar bir nevi. Ha, oğlum kısa sürede sıkılıyor, kucağa gelmek istiyor, o ayrı. Yemeklerini kendileri yemeye (ya da oynamaya) başlayınca herhalde bu kadar çabuk sıkılmaz.

Mutluluk çok değişken

Mutluluk çok değişken bir kavram, kişiye ve zamana özel. Benim için bu aralar mutluluk huzurlu şekilde uyuyan bebeklerimin üstünü örtmek.

Bir ilk daha - 23 Nisan

Dün yine soğuk ve kapalı bir 23 Nisan yaşadık. Dışarıda hava kapalı olsa da evimin içine bahar gelmişti. Bebeklerimin ilk 23 Nisan'ıydı dün. Daha birşey anlamadılar tabii ama ileride büyüyüp anlayabilecek hale geldiklerinde ona Atamızın bu günü onlara hediye ettiğini, dünyada çocuklara adanan tek bayram olduğunu anlatacağım. Çocuklarımla dışarı çıkıp değişik faaliyetlerde bulunacağız, bıcır bıcır konuşup tıpış tıpış yürüyerek 23 Nisan'ı doya doya birlikte yaşayacağız. :)

Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımız kutlu olsun.

İkiz bebekler ne zaman birbirini fark eder?

Bebeklerimin birbiriyle ne zaman ilgilenip oyunlar oynamaya başlayacağını çok merak ediyorum, hevesle bunun olmasını bekliyorum. Şimdilik etkileşimler birbirinin elini tutmak (içim eriyor böyle yaptıklarında) ve birbirinin elini yalamak-dişetlerini kaşımak şeklinde. Hatta bir ara (2 aylıkken falan) oğlum kızımın kafasını ısırmaya çalışıyordu, fotoğrafını çekmiştim.

Geçenlerde ise oğlum farklı birşey yapmaya başladı. Kendi emziği yan tarafına düşmüşken kardeşinin ağzında emzik görünce gayet güzel elini uzatıp alıveriyor kızımın emziğini, sonra da gayet güzel kendi ağzına takıyor. Kızım da şaşkın şaşkın bakıyor emziğinin arkasından. Anne-baba olarak biz de ağzımın kulaklarımızda seyrediyoruz, sonra da diğer emziği kızımıza veriyoruz. Bakalım gelecekteki günlerde neler göreceğiz.