Vicdan azabı

İkiz annelerinde çoğunlukla olan birşey bu. Bir bebekle ilgilenince diğerinin buruklaştığını görmek annenin feci şekilde içini buran birşeydir. Burulan bebekle ilgilenirken bu sefer diğeri "neden beni bıraktın" der gibi bakar, yine içi burulur annenin. İkisine de eşit ilgi gösterseniz de bebekler hep kucağınızda, yakınınızda olmak ister, ister istemez içiniz burulur.

Oğlum sünnet olduğunda 2 gün kendini oraya buraya atmasın, canını acıtmasın diye kucağımda gezdirdim, oturdum. O da hiç bu kadar kucakta olmadığı için mutlu, tadını çıkardı resmen. Ara sıra oğlumu babasına veya anneannesine emanet edip kızımla da ilgilendim elbette, hatta kardeşinin durumunu anlatıp özür diledim. Anladı beni sanki meleğim.

Ama asıl içimi buran bu aralar ikisinden de uzak olmam. Ders çalışabilmek için kendimi odaya kapatıyorum. Yanlarına da gidiyorum elbette, o kadar da uzak kalamam ama eskisi gibi tam-zamanlı olamıyor haliyle. İznimin son günlerinde bebeklerimle bir arada olmam gerekirken uzak olduğum için hem kendime kızıyorum hem de belki işe başlamama daha çabuk alışırlar diye kendimi avutuyorum.

Çalışıp bu kez geçmem lazım bu sınavı. Kendim için, kocam için, ailem için ve en önemlisi de zamanlarından çaldığım bebeklerim için. Bu kadar iç burulması, vicdan azabı boşa gitmesin bari. Az kaldı bebeklerim, anneniz sizin için çalışıyor.

Çiş nöbeti

Dün minik kızımın idrar yolu enfeksiyonu için kontrolü vardı. 10 gün antibiyotik kullanıp 5 gün ara vermiştik, dün tahlil yaptırmamız gerekiyordu. Önce doktorumuz muayene etti, 2 ayda ancak yarım kilo alan kızımızın 2.5 haftada 300 gram aldığını görünce hepimiz sevindik. "Enfeksiyon devam etseydi kilo almazdı" dedi doktorumuz. Yine de idrar tahlilinin tekrarlanmasını istedi ve rutin uygulama olarak ultrason istedi (böylece enfeksiyonun böbrek, mesane vs.deki bir problemden kaynaklanıp kaynaklanmadığını anlayabilecek).

Daha önce idrar örneği verirken hiç sorunumuz olmamıştı. Çişini yapmış olduğu için eve gidip evde örnek alıp sonra hastaneye götürmeye karar verdik. Daha önce azıcık su içince çiş yapan kızım bu sefer yapmadı. Mama içtik, su içtik, uykumuz geldi, öylece yatmaktan sıkıldık ama damla yok. Saat 8 oldu, 9 oldu derken kızım daha fazla dayanamayarak yerde sızdı kaldı. Bekledik, bekledik, yan dönmesini engellemeye çalıştık, babasıyla nöbetleşe bekledik, bizim de uykumuz geldi, yanına uzanıp gözlerimizi kapatıp iki dakikada bir kontrol etmeye çalıştık, ben uyuyunca kocam beni dürtüp uyandırdı, filmlerde çok etkili olan bardaktan bardağa su boşaltmayı denedik, gece lambasının akan su şırıltısını tekrar tekrar dinlettik, bana mısın demedi. Derken nihayet gece 11'e doğru çiş yaptı meleğim ve kocam acele hastaneye yetiştirdi.

Umarım bu kadar beklemeye herhangi bir kontaminasyon olmamıştır ve umarım meleğimde tekrar enfeksiyon çıkmaz.

İkiz babasından kopya :)

Kocam aylardır süren sessizliğini nihayet oğlumuzun sünneti için bozmuş. Linki vereyim de baba gözüyle nasıl olmuş görelim. Bakmak isteyen lütfen buraya.

:)

Oldu da bitti maşaallah

Oğlumuz bu sabah 9 itibariyle erkekliğe adım attı. İğne yapılırken biraz canı acıyıp ağladı, sonrasında da uykusu geldiği ve bacaklarını kıpırdatamadığı için devam etti ama bitip de kucağıma alınca susuverdi hemen. Sonrasında evimize gelip uyuduk. Batticon'la dezenfekte etmek, ilaç içmek haricinde şimdilik pek şikayeti yok gibi. Kucağımdan pek indirmemeye çalışıyorum yoksa kardeşiyle alt alta üst üste emzik savaşına girişip canını yakacak. Bu geceyi ve yarını atlatırsak geçti gitti diyebiliriz herhalde.

Kızım neden onu değil de kardeşini kucağıma alıp durduğumu anlamış gibi ama yine de bana küser diye korkuyorum :)

Daha da büyüyoruz

Bebeklerim bugün 10. aylarını bitirdiler. Yaşünü kutlamalarını planlamaya başlamam lazım artık. Hamileyken 1 şeklindeki mumlardan alıp koymuştum kenara, herkes bana gülmüştü ama işte zaman geçti bile.

Daha da fazlası, oğlum yarın sünnet olacak. Daha da büyüyecek benim yavrum, resmen erkek olacak miniğim :)

Ne zaman bu kadar büyüdünüz?

Daha dün gibiydi sanki. Park yatağınızın içinde küçücük kalıyor, ne şekilde yatırırsak öylece kalıyordunuz.

Şimdiyse kocaman yataklarınıza sığmıyor, inmek, inince de çıkmak istiyorsunuz.

En güzeli ise hep birlikte olmanız. Hiç ayrılmayın e mi kuşlarım. Kardeşiniz olduğu için çok şanslısınız. İleride bunu daha iyi anlayacaksınız.

Ara ama tam ara gibi değil

Daha yaz tatilini, bebeklerimin odasını size anlatamamış, resim koyamamışken kısa bir ara isteyeceğim sizden. Ama tam ara gibi olmayacak. Ara sıra gelip 1-2 satır yazıp fotoğraf ekleyeceğim. (Bir nevi kendimi avutmak, sizi kandırmak için). Bana 1 ay izin verin, sonrasında size (inşallah) iyi haberler getirebileyim.

Doçentlik sınavımın tarihi belli oldu. Öncekinde bebeklerim 1.5 aylıktı, hem öncesinde ders çalışmamıştım hem de ilk ayların yorgunluğu ve uykusuzluğu yüzünde çok iyi bildiğim, hatta yıllardır derslerde anlattığım şeyleri bile hatırlayamamıştım. Bu sefer de çalışamadım, yeni başlaşayacağım ama 1 ay aslında o kadar da kısa bir süre değil, toparlayabilirim sanıyorum. Bu arada işe başlamam ve hergün Ankara'ya gidip gelmem gerekecek ama yollarda çalışırım diye umuyorum. Ve en önemlisi bu sefer geçmek istiyorum. Bebeklerim büyüdükçe vaktim artacağına azalıyor, sınavdan bir kez daha kalıp tekrar çalışma-çalışamama döngüsüne girmek istemiyorum. Anladım ki doçentlik bebek sahibi olduktan hemen sonra girilecek bir sınav değilmiş, çocukların en azından ilkokulda veya daha büyük olmaları daha iyi olurmuş.

Şimdi ne yapıyorum? Annem sağolsun yazlıktan geldi, kocamla birlikte çocuklarla ilgileniyor, ben de aralarda görünüp varlığımı göstererek ders çalışmak için hazırlıklarımı yapıyorum. Defterlerimi Hello Kitty defter kaplarıyla kaplayıp sevimli hale getirdim, kitaplarımı konularına göre dizdim, önceliklerimi belirledim. Bu bir ay dişimi sıkıp önceki bildiklerimi hatırlayıp üzerine biraz daha koyarsam yaparım gibi geliyor. İnşallah iyi haberler verebilirim. En azından aynı evde olup bebeklerimi özlediğime değer umarım.

Bana şans dileyin :)